Antoine de Saint-Exupéry

La Eta Princo

    

ĈAPITRO XIV

LA KVINA planedo estis tre kurioza. Gxi estis la plej malgranda el cxiuj. Tie estis gxuste nur necesa spaco por loki unu stratlanternon kaj unu lanteniston. La eta princo ne sukcesis klarigi al si, por kio povas utili lanterno kaj lanternisto sur planedo sen domo kaj logxantaro. Tamen li pensis:

-Povas esti, ke tiu viro estas stulta. Tamen li estas ia malplimulte, ol la regxo, la malmodestulo, la negocito kaj la ebriulo. Almena? lia laboro havas sencon. Kiam li eklumigas sian lanternon, estas kvaza? li naskigus unu plian stelon - a? floron. Kiam li estingas sian lanternon, estas kvaza? la stelon a? la floron li endormigus. Bela okupo. Estas vere utila, cxar estas bela!"

Kiam li alvenis sur la planedon, li respekte salutis la lanterniston:

-Bonan tagon! Kial vi jxus estingis vian lanternon?"

-Estas la? ordono," respondis la lanternisto. "Bonan tagon!"

-Kio estas ordono?"

-Gxi estas: mi devas estingi mian lanternon. Bonan vesperon!" Kaj li denove eklumigis gxin.

-Sed kial vi jxus denove eklumigis gxin?"

-Estas la? ordono," respondis la lanternisto.

-Mi ne komprenas," diris la eta princo.

-Estas nenio por kompreni," diris la lanternisto. "Ordono estas ordono. Bonan tagon!"

Kaj li estingis sian lanternon.

Poste li visxis sian frunton per rugxe kvadratita naztuko.

-Terura okupo gxi estas. En la pasinteco estis bone. Matene mi estingis, kaj vespere mi eklumigis. Mi havis la ceteron de la tago por ripozi kaj la ceteron de la nokto por dormi."

-Kaj cxu de tiam la ordono estis sxangxita?"

-La ordono ne estis sxangxita," diris la lanternisto. "Ja precize pro tio gxi estas terura. De jaro al jaro la planedo cxiam pli kaj pli rapide turnigxis, sed la ordono neniam sxangxigxis!"

-Kaj kio do?" diris la eta princo.

-Do, cxar nun gxi turnigxas po unu fojo cxiuminute, mi ne havas plu ecx sekundon por pa?zi. Mi eklumigas kaj estingas po unu fojo cxiuminute!"

-Tio estas vere stranga! La tago cxe vi da?ras unu minuton!"

-Tio tute ne estas stranga!" diris la lanternisto. "Ni konversaciis jam unu monaton."

-Unu monaton?"

-Jes. Tridek minutoj estas tridek tagoj! Bonan vesperon!"

Kaj li denove eklumigis sian lanternon.

La eta princo rigardis lin kaj ekamis tiun lanterniston tiel fidelan al la ordono, kiun li ricevis. Li rememoris pri la sunsubiroj, kiujn li mem iam provis vidi, alilokante sian segxon. Li volis helpi al sia amiko:

-A?skultu!... Mi konas metodon, per kiu vi povos ripozi, kiam vi volas..."

-Mi cxiam volas," diris la lanternisto.

Cxar oni povas esti samtempe kaj fidela kaj mallaborema.

La eta princo da?rigis:

-Via planedo estas tiel malgranda, ke vi povas cxirka?iri gxin per tri pasxegoj. Vi nur devas malrapide pasxi por cxiam resti sub la suno. Kiam vi volos ripozi, vi pasxos..., kaj la tago da?ros tiel longe, kiel vi volos."

-Tio ne tro helpos al mi," diris la lanternisto. "Cxar pli ol kion ajn alian en vivo mi sxatas dormi."

-Malbonsxance," diris la eta princo.

-Malbonsxance," diris la lanternisto. "Bonan tagon!" Kaj li estingis sian lanternon.

-Tiu cxi," pensis la eta princo da?rigante sian vojagxon, "estus malestimata de cxiuj aliaj: la regxo, la malmodestulo, la ebriulo kaj la negocisto. Tamen li estas la sola, kiu ne sxajnas al mi ridinda. Eble, cxar li okupigxas pri io alia, ol pri si mem."

Li suspiris pro beda?ro kaj pensis:

-Tiu estas la sola, kun kiu mi povus amikigxi. Sed lia planedo estas vere tro malgranda. Sur gxi ne estas spaco por du personoj..."

La eta princo ne kuragxis konfesi al si mem, ke li sxatis tiun cxi benitan planedon precipe pro la mil kvarcent kvardek sunsubiroj en cxiu tago.