Antoine de Saint-Exupéry

La Eta Princo
    

ĈAPITRO XXV

-HOMOJ," diris la eta princo, "ensxtopas sin en rapidvagonarojn, sed ili ne plu scias, kion ili sercxas. Tiam ili agitigxas kaj rondiras..."

Kaj li aldonis:

-Ne indas..."

La puto, kiun ni atingis, ne similis al saharaj putoj. Saharaj putoj estas nuraj truoj fositaj en la sablo. Tiu cxi similis al vilagxa puto. Sed tie estis neniu vilagxo, kaj mi pensis, ke mi nur songxas.

-Estas strange," mi diris al la eta princo, "cio estas preta: pulio, sitelo kaj sxnuro..."

Li ridis, tusxis la sxnuron, ludigis la pulion. Kaj la pulio knaris kiel malnova ventoflago, kiam vento longe dormis.

-Cxu vi a?das?" diris la eta princo," ni jxus vekis tiun puton, kaj gxi kantas..."

Mi ne volis ke li strecxigxu:

-Lasu min fari," mi diris, "tio tro pezas por vi."

Malrapide mi suprentiris la sitelon gxis la rando de la puto. Tie mi tute stabligis gxin. En miaj oreloj da?re sonis la kanto de la pulio, kaj en la ankora? tremanta akvo mi vidis tremetantan sunon.

-Mi sojfas tiun cxi akvon," diris la eta princo, "donu al mi por trinki!..."

Kaj mi komprenis, kion li sercxis.

Mi levis la sitelon gxis liaj lipoj. Trinkante li fermis siajn okulojn. Tio estis dolcxa kiel festo. Tiu akvo ja estis io alia ol nura nutrajxo. Gxi estis naskita el vojirado sub steloj, el kanto de pulio, el strecxo de miaj brakoj. Gxi estis por la koro bona kiel donaco. Kiam mi estis knabeto, la lumo de la Kristarbo, la muziko de la meznokta meso kaj la dolcxeco de la ridetoj, same donis radiadon al la Kristnaska donaco, kiun mi ricevis.

-Homoj cxe vi kulturas kvin mil rozojn en unu gxardeno," diris la eta princo, " ...kaj tamen ili tie ne trovas, kion ili sercxas."

-Ili ne trovas tion," mi respondis.

-Kaj ja ili povus trovi, kion ili sercxas, en unu sola rozo a? en iom da akvo..."

-Certe," mi respondis.

Kaj la eta princo aldonis:

-Sed la okuloj estas blindaj, necesas sercxi per la koro."

Mi estis trinkinta. Mi spiris bone. Tagigxe la cxielo estis mielkolora. Mi felicxis anka? pro tiu miela koloro. Kial do mi eksentis angoron?

-Necesas, ke vi plenumu vian promeson," dolcxe diris al mi la eta princo, kiu denove sidigxis apud mi.

-Kiun promeson?"

-Vi scias... busxumon por mia sxafeto... mi estas respondeca pri tiu floro!"

Mi elposxigis miajn skizojn. La eta princo ekvidis ilin kaj diris ridante:

-Viaj baobaboj iom similas al brasikoj..."

-Ho!"

Mi, tiel multe fiera pro miaj baobab-desegnoj!

-Pri via vulpo... la oreloj iom simila al kornoj... kaj estas tro longaj!"

Kaj li denove ridis.

-Vi estas maljusta, etulo, mi nenion sciis desegni krom fermitaj kaj malfermitaj boaoj."

-Ho, tio ta?gos," li diris, "la infanoj scias."

Do mi desegnis busxumon. Kaj, donante gxin al li, mi sentis korpremon:

-Vi havas projekton, kiun mi ne konas..."

-Sciu, ke morga? estos la datreveno de mia falo sur la Teron..."

Kaj post silento li diris ankora?:

-Mi falis proksime de cxi tie..."

Kaj li rugxigxis.

Denove, ne komprenante kial, mi sentis strangan ankoron. Tamen demando venis en mian menson:

-Do, ne estis hazardo, ke vi promenis tute sola, mil mejlojn malproksime de cxiuj enlogxigitaj landoj, tiam matene anta? ok tagoj, kiam mi konatigxis kun vi. Cxu vi tiam estis reiranta direkte al via falpunkto?"

La eta princo denove rugxigxis.

Kaj hezite mi aldonis:

-Eble pro la datreveno?"

La eta princo refoje rugxigxis. Li neniam respondis al demandoj, sed kiam oni rugxigxas, tio signifas "jes", cxu ne?

-Ha!" mi diris al li, "mi timas..."

Sed li respondis al mi:

-Nun vi devas labori. Vi devas reiri al via masxino. Mi atendos vin cxi tie. Revenu morga? vespere!..."

Sed mi ne estis trankvila. Mi rememoris la vulpon. Ni povus plori iomete se ni lasos nin mem esti damaĝitaj ...