Antoine de Saint-Exupéry

La Eta Princo


    

ĈAPITRO XXVII

KAJ NUN, kompreneble, jam pasis ses jaroj... Mi ankora? neniam rakontis tiun cxi historion. La kamaradoj, kiuj revidis min, estis ja kontentaj revidi min vivanta. Mi estis malgaja, sed mi diris al ili: "Ja pro lacigxo..."

Nun mi konsoligxis iom, verdire... ne tute. Sed mi ja scias, ke li revenis sur nian planedon, cxar cxe tagigxo mi ne retrovis lian korpon. Gxi ne estis tre peza korpo... Kaj mi sxatas dumnokte a?skulti stelojn. Tio estas kvaza? tintus kvincent milionoj da tintiletoj...

Sed tamen io ne estas en ordo. Mi forgesis aldoni rimenon al la busxumo, kiun mi desegnis por la eta princo! Li certe neniam povis ligi gxin al la sxafeto. Do, mi demandadas min: "Kio okazis sur lia planedo? Eble la sxafeto mangxis la floron..."

Foje mi diras al mi: "Certe ne! La eta princo enfermas sian floron cxiunokte sub gxia vitra klosxo kaj li bone vartas sian sxafeton..." Tiam mi estas felicxa. Kaj cxiuj steloj dolcxe ridadas.

Alifoje mi diras al mi: "Oni iam estas senatenta, kaj tio suficxas! Iuvespere li forgesis la vitran klosxon, a? dumnokte la sxafeto eliris senbrue..." Tiam cxiuj tintiletoj aliformigxas en larmojn!...

Jen estas tre granda mistero. Por vi, kiuj ankora? amas la etan princon, same kiel por mi, nenio en la universo estas sama, se ie ajn - oni ne scias kie - sxafeto, kiun oni ne konas, mangxis a? ne mangxis rozon...

Rigardu la cxielon! Demandu vin: cxu, jes a? ne, la sxafeto mangxis la floron? Kaj vi vidos, kiel tiam cxio estas alia...

Kaj neniu grandpersono iam ajn komprenos, ke tio tiel gravas!

Tio cxi estas por mi la plej bela kaj la plej malgaja pejzagxo en la mondo. Gxi estas la sama pejzagxo, kiel la anta?a, sed mi desegnis gxin ankora? unu fojon, por bone montri gxin al vi. Tie cxi la eta princo aperis sur la tero... kaj malaperis.

Atente rigardu tiun pejzagxon, por esti certaj, ke vi rekonos gxin, se vi iam vojagxos en Afriko, en la dezerto. Kaj, se iam okazos al vi trapasi tie, ne rapidu - mi petas vin! - atendu iom, gxuste sub la stelo! Se tiam infano venos al vi, se li ridos, se li havos orkolorajn harojn, se li ne respondos, kiam oni demandos lin, vi ja divenos, kiu li estas. Tiam estu bonaj! Ne lasu min tiel malgaja: rapide skribu al mi, ke li revenis...