Antoine de Saint-Exupéry

La Eta Princo
    

ĈAPITRO VIII

MI TRE rapide lernis pli bone koni tiun floron. De cxiam kreskadis sur la planedo de la eta princo floroj tre simplaj, ornamitaj per unu sola vico da petaloj, okupantaj malmulte da spaco kaj gxenantaj neniun. Ili aperis iumatene en la herbo kaj poste velkis tiuvespere. Sed tiu cxi ekgxermis unu tagon el semo alblovita Dio-scias-de-kie, kaj la eta princo tre atente observis tiun sxoson, kiu ne similis al la aliaj. Gxi povis estis nova specio de baobabo.

Sed la arbusteto balda? cxesis kreski kaj komencis prepari floron. La eta princo, kiu cxeestis la elvolvigxon de granda burgxono, ja sentis, ke iu mirakla ajxo ekaperos el gxi, sed la floro, sxirmata per sia verda cxambro, senfine longe preparadis sian belecon. Gxi zorge elektadis siajn kolorojn. Gxi malrapide vestadis sin, gxi ta?ge surmetadis siajn petalojn unu post unu. Gxi ne volis naskigxi tute cxifita, kiel la papavetoj... Gxi ne volis aperi alie, ol plene radianta de beleco. Jes ja! Gxi estis tre koketa! Gxia mistera tualetado do da?ris tagojn kaj tagojn.

Kaj unu matenon, precize dum sunlevigxo jen gxi ekaperis.

-Ha! mi apena? vekigxis... Mi pardonpetas... Mi ankora? estas tute malkombita..."

Tiam la eta princo ne povis teni sian admiron:

-Kiel bela vi estas!".

-Cxu ne?" milde respondis la floro.

La eta princo ja divenis, ke gxi ne estas tro modesta, sed gxi estis tiel kortusxa!

-Estas nun, mi kredas, la horo de la matenmangxo" - gxi balda? aldonis - "Cxu vi bonvolus atenti pri mi?..."

Tiel suficxe balda? sxi suferigis lin per sia iom ofendigxema malmodesteco. Iutage, ekzemple, parolante pri siaj kvar dornoj, gxi diris al la eta princo:

-Tigro, kun siaj ungegoj, ja povos veni!..."

-Ne trovigxas tigroj sur mia planedo, kaj tigroj herbon ne mangxas." kontra?diris la eta princo.

-Mi ne estas herbo," milde respondis la floro.

-Pardonu al mi..."

-Mi neniel timas tigrojn sed ja abomenas trablovojn. Cxu vi ne havas ventsxirmilon por mi?"

-Abomeni trablovojn estas por planto malfelicxa afero," rimarkigis al si la eta princo. "Tiu cxi floro estas suficxe malfacila..."

-Cxiuvespere vi devos meti super min klosxon. Cxe vi estas tre malvarme, malbone provizite. Tie, de kie mi devenas..."

Sed gxi cxesis paroli. Gxi venis kiel semo. Gxi nenion povus scii pri aliaj mondoj. Hontante pro kaptigxo cxe la preparo de tiel naiva mensogo, gxi tusis du-tri-foje por malpravigi la etan princon:

-Cxu vi havas ventsxirmilon?"

-Mi estis ironta por gxi, sed vi parolis al mi!"

Tiam gxi troigis sian tusadon, por - spite cxion - trudi al li konscienc-riprocxojn.

Tiel la eta princo, malgra? sia amo plena de bonvolo, balda? sentis dubojn pri la floro. Li akceptadis negravajn vortojn serioze, kaj pro tio farigxis tre malfelicxa.

-Pli bone se mi ne estus a?skultinta gxin," li iutage konfidis al mi, "oni neniam a?skultu florojn. Ilin oni nur rigardu kaj flaru. La mia aromis mian planedon, sed mi ne sciis gxoji pro tio.

Tiu afero pri ungegoj, kiu tiel multe incitis min, estus ja kortusxinta min."

Li ankora? konfidis al mi:

-Mi tiam kapablis nenion kompreni! Mi estu prijugxinta gxin la? gxiaj agoj, ne la? gxiaj paroloj. Al mi gxi donu aromon kaj helon. Mi neniam estu forkurinta. Mi estu diveninta gxian amemon anstata? gxiaj stultegaj ruzoj. La floroj estas tiel memkontra?diraj! Sed mi estis tro juna por kapabli ami gxin!"