Antoine de Saint-Exupéry

La Eta Princo
    

ĈAPITRO IX

MI KREDAS, ke li forsxteligxis dank'al migrado de sovagxaj birdoj. Matene anta? la foriro li bone ordigis sian planedon. Li zorge skrapis siajn aktivajn vulkanojn. Tiajn li posedas du. Kaj ili estis tre oportunaj por varmigi la matenmangxon. Li posedis anka? unu estingitan vulkanon. Se vulkanoj estas bone skrapitaj, ili brulas modere kaj regule, sen erupcio. Vulkanaj erupcioj estas kiel kamen-bruloj. Kompreneble, sur nia Tero ni estas multe tro malgrandaj por skrapi niajn vulkanojn. Tial ili ka?zas al ni amasojn da zorgoj.

La eta princo iom melankolie anka? elradikigis la lastajn baobabajn sxosojn. Li pensis, ke li neniam revenos. Sed dum tiu mateno cxiuj tiuj kutimaj laboroj sxajnis al li ege dolcxaj. Kaj, kiam lasfoje li estis akvumanta kaj per gxia klosxo kovronta la floron, li eksentis en si ploremon.

-Adia?" li diris al la floro.

Sed gxi ne respondis.

-Adia?," li denove diris.

La floro ektusis, sed ne pro sia malvarmumo.

-Mi estis stulta," gxi fine diris al li. Pardonu min. Penu esti felicxa!"

La respondo sen riprocxoj vere mirigis lin. Li restis senmova, tute konfuzita, tenante la levitan klosxon. Li ne komprenis cxi tiun trankvilan dolcxecon.

-Jes, jes, mi amas vin," diris al li la floro. "Estis mia kulpo, ke vi ne sciis pri tio. Neniel gravas. Sed vi estas same stulta kiel mi. Penu felicxigxi... Lasu tiun klosxon! Mi ne plu volas gxin."

-Sed la vento..."

-Mia malvarmumo ne estas tiom forta... La fresxa nokta aero estos por mi saniga. Mi estas floro."

-Sed la bestoj..."

-Ja necesas, ke mi toleru du-tri ra?pojn, se mi volas koni papiliojn. Oni diras, ke ili estas tiel belaj! Se ne, kiu do vizitos min? Vi mem estos malproksime. Koncerne la grandajn bestojn mi nenion timas. Mi havas miajn ungegojn."

Kaj gxi naive montris siajn kvar dornojn. Poste gxi aldonis:

-Ne plu prokrastu. Tio min ekscitas. Vi decidis foriri. Foriru!"

Gxi ne volis, ke li vidu gxin plori. Tiu floro estis tiel fierega...